Keek op de week

06 mrt 2026

Mies Westerveld

Zo’n paar dagen voor de verkiezingen is een mooi moment om je af te vragen in wat voor land je wilt (blijven) wonen. Jawel, dit zijn lokale verkiezingen, maar ook gemeenten hebben te maken met mondiale ontwikkelingen waarvoor lokaal beleid moet worden ontwikkeld: de klimaatramp, de oorlogen die mensen laat vluchten, de oorlog die nu al onder ons is, misschien meer dan we willen toegeven.

Om met dat laatste te beginnen: iedereen heeft zo’n brief gekregen met de boodschap zich voor te bereiden voor het geval dat … de stroom uitvalt, het drinkwater opeens ondrinkbaar is, het internet stokt. Die brief was gericht aan ons, als inwoners. Maar ook gemeenten hebben hier een taak te vervullen. Zo moeten er noodsteunpunten komen waar mensen informatie kunnen krijgen, met een aggregaat waarmee ze de buurt-AED kunnen opladen of de telefoon om naar huis te bellen, met flessen water voor wie dat niet in grote hoeveelheden in huis heeft. Dat wordt wat mij betreft een speerpunt voor het komende jaar. Want de luxe om hier lang mee te wachten, die hebben we niet.
Maar weerbaarheid staat ook voor solidariteit. Dat noodpakket heb je misschien al in huis. Maar hoe zit het met die buurman of -vrouw die je niet zo vaak ziet? Heeft die zijn zaakjes op orde en durf je hem dat te vragen? En heeft jouw buurt een buurtapp of een andere manier om elkaar op de hoogte te houden, om in te springen wanneer dat nodig is?

Democratie betekent óók moeilijke keuzes niet uit de weg gaan. Hoe verdelen we in deze natuur- en waterrijke gemeente onze schaarse grond? Moet er nog wel plaats zijn voor bedrijven die vooral voor de export produceren, die hun arbeiders van over de grens halen en ze zonder pardon op straat zetten als ze ziek worden? Willen we vakantieparken inzetten om de woningnood op te lossen of is dat misschien toch niet zo’n goed idee? En, tenslotte, misschien wel de lastigste politieke keuze van de komende jaren: hoe voeren we de spreidingswet uit en hoe voorkomen we dat het debat daarover wordt gekaapt door schreeuwers die er niet voor terugdeinzen onze volksvertegenwoordigers te bedreigen en te intimideren? We hebben allemaal die ontluisterende beelden op tv gezien. Willen we dat echt, ook hier?

Daarover moeten we het gesprek durven aangaan. Met begrip voor de ander. Want delen is lastig wanneer dat óók iets opgeven betekent. Maar als iedereen in de eigen bubbel blijft gebeurt er …. juist helemaal niets.

Ik wens onze gemeente een goede opkomst, mijn partij een mooie uitslag en de inwoners van Voorne aan Zee een stabiel en sociaal lokaal bestuur.